Storm

Dinsdag 14 juni 2022 

Unhais da Serra 
Het stormde behoorlijk op top van de Torre. De weersvoorspelling had het over 30 km/uur, maar dit was echt harder. De camper stond gewoon te schudden. Voor we aan onze wandeling begonnen hebben we de camper eerst maar met de kop in de wind gezet, zoals we in Patagonië hebben geleerd.
We wilden de Loriga gorge route wandelen. De wandeling is nog geen 9 km lang, maar heeft wel bijna 1200 hoogtemeters. En dan moet je nog terug ook. We overwogen nog het plan om mijnfiets hier boven te laten staan. Dan naar beneden te rijden, naar boven te lopen en de camper dan met de fiets op te halen. Maar gezien de voorspelde hitte in het dal, het risico dat je in de zon zonder de wind naar boven moet sjokken, heeft dit plan het niet gehaald. Na het besturen van de kaart besloten we van bovenaf te lopen. Het eerste stuk gaat zo naar een stuwmeer. Daarna volgt een steile afdaling en dan weer een relatief vlak deel. Daarvandaan zouden we het steilere onderste deel kunnen overzien en bepalen of we ook vanaf de onderkant nog een stuk omhoog lopen.
We wandelden onder de stoeltjeslift over de skipiste naar beneden. We zagen dat er in het skigebied slechts 1 stoeltjeslift is. Wel zijn er nog 2 schotel liften en een Magic Carpet. Sorry voor de lezers die al skiplannen voor Torre hebben gemaakt.
Lopend over de groene skihelling bedachten we dat we hier vanmiddag ook weer terug zouden moeten lopen, terwijl we de camper ook lager konden parkeren. Omdat we nog niet geheel beneden aan de piste waren leek het beter om de camper maar direct op te halen. Terwijl Marja rustig verder skiede liep ik terug om de camper op het parkeerplaats bij de ingang van het skigebied te zetten.
We wandelden daarvandaan over een mooi smal bergpad naar de Loriga gorge route. De Loriga gorge route was een breed pad naar het stuwmeer, waar maar heel weinig water in stond. We daalden af langs de stuwdam en kwamen op een steil pad. Nou ja, pad. We klauterden over de rotsen naar beneden en begrepen waarom de route de kwalificatie ‘moeilijk’ heeft gekregen. Aan het einde van het vlakkere gedeelte aten we onze lunch op en probeerden een beeld te krijgen hoe de route verder zou lopen. Het was moeilijk te zien. We hadden echter geen zin om nog 100 hoogtemeters af te dalen voor een mogelijk beter overzicht. Terug dan maar.
We kwamen uiteindelijk nog 50 hoogtemeters lager op de weg uit.
Het was inmiddels weer warm geworden. We reden terug naar het Lagoa Comprida voor een bad in het meer.
Opgefrist reden we richting Unhais da Serra. We moesten daar echt wel heen om ons chemisch toilet en het vuil water te legen. We reden zo weer richting de top van de Torre, maar bleven op de N339 richting Manteigas en Covilhã. Dat was een prachtig ruig stukje weg. Vervolgens namen we de weg recht naar het zuiden richting Unhais da Serra. Dit was een stuk smallere weg. Er lagen veel stenen, keien en zelfs behoorlijke rotsen op de weg. Het leek wel of die pas gevallen waren. We waren er niet helemaal gerust op. We konden de keien goed ontwijken, met de gaten in het asfalt lukte dat niet altijd. Na enkele kilometers ging de weg onverhard verder. Toevallig kwam er een auto aan met een Nederlandse jongeman er in. Hij loopt stage bij een Portugese Quinta, wijnboer. Zijn leermeester in de auto verzekerde ons dat we wel over de onverharde weg konden. Alleen met tegenliggers wordt het lastig om elkaar op het smalle pad te passeren. We waagden het er maar op. We kwamen 2 motorrijders tegen. Dat was geen probleem. We hebben tijdens deze reis overigens wel smallere wegen gehad. Die waren dan niet onverhard, maar daarmee niet altijd beter. Na enkele kilometers was de weg weer geasfalteerd. We daalden zo verder af naar Unhais da Serra. We konden onze tanks legen een plekje vinden op de camperplaats. Hier op 600 meter was het om half zes nog 34 graden. Het natuurlijke zwembad in het dorp bood uitkomst om te koelen.
Bekijk hier de relive video of op YouTube.